ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಮಗ್ಗಲು ಬದಲಿಸಿದೆ.. ಅದು ಕವಲು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.. ಸುದ್ದಿಗಳು ಇವತ್ತು ಪತ್ರಿಕೆ, ಟಿವಿ, ವೆಬ್ ಪೋರ್ಟಲ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಸಾಮಾಜಿಕಜಾಲ ತಾಣಗಳ ಮೂಲಕ ಜನರನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ತಲುಪುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಬರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಪತ್ರಕರ್ತರು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದರ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ಬೀರುತ್ತಿದೆ.. ಹೀಗಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಡಾ.ಸರ್ತಾಜ್ ಪಿ.ಎಚ್. ಅವರು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವನ್ನು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ತಂಭವೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಶಾಸಕಾಂಗವು ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ, ಕಾರ್ಯಾಂಗವು ಅವುಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಾಂಗವು ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವು ಸಮಾಜವನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಪತ್ರಕರ್ತನು ಕೇವಲ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ; ಸಮಾಜದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಅರಿತು ಅದಕ್ಕೆ ಪದರೂಪ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಏನಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅವನ ಕೆಲಸವಲ್ಲ; ಅದು ಏಕೆ ಸಂಭವಿಸಿತು, ಯಾರಿಗಾಗಿ ಸಂಭವಿಸಿತು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮವೇನು ಎಂಬುದನ್ನೂ ತಿಳಿಸಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ವೃತ್ತಿ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ; ಅದೊಂದು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ.
ಸತ್ಯನಿಷ್ಠೆ, ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತತೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ಭಯತೆಯಿಂದ ಜನರಿಗೆ ಮಾಹಿತಿ ತಲುಪಿಸಲು ಪತ್ರಕರ್ತನು ಸಮಾಜದ ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ ಮತ್ತು ಧ್ವನಿಯಾಗಬೇಕು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ತಲುಪಲಾಗದ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೂ ಅವನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಬಡವರ ಹಸಿವು, ರೈತರ ನೋವು, ಕಾರ್ಮಿಕರ ಬೆವರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ಅಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರದ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರುತ್ತಾನೆ. ಅಧಿಕಾರದ ಮುಂದೆ ತಲೆಬಾಗದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿಯುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ.
ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಏನಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವೇ ಒಂದು ಚಳವಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಏಕೈಕ ಅಸ್ತ್ರ ಲೇಖನಿಯಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ದೇಶದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಅದರ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಜನರನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿ, ಬ್ರಿಟಿಷರ ಆಡಳಿತದ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಲಾಯಿತು. ಪತ್ರಕರ್ತರು ಜೈಲಿಗೆ ಹೋದರು, ಲಾಠಿ ಏಟು ತಿಂದರು, ಅವರ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಲಾಯಿತು; ಆದರೂ ಸತ್ಯ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಇಂದು ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ದೂರದರ್ಶನ, ಇಂಟರ್ನೆಟ್, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮತ್ತು ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ಕೂಡ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಾಗಿವೆ. ಈಗ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಜಗತ್ತಿನ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಮೂಲೆಗೆ ಸುದ್ದಿ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಚಾರದ ಯುಗ. ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ನೂರಾರು ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿಗಳು ಹರಡುತ್ತವೆ.
ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೇ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸದೆ ಪ್ರಕಟಿಸದಿರುವುದು ಪತ್ರಕರ್ತನ ಮೊದಲ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ. ಸುದ್ದಿಯ ಮೂಲಗಳನ್ನು ದೃಢೀಕರಿಸಬೇಕು. ಪತ್ರಕರ್ತನು ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷ, ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ ಅಥವಾ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬಾರದು; ಅವನ ನಿಷ್ಠೆ ಸತ್ಯ ಜನರ ಪರವಾಗಿರಬೇಕು. ಯಾರದೋ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಬರೆದರೆ, ಅವನು ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಿರದೆ ಪ್ರಚಾರಕನಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಪತ್ರಕರ್ತನ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಬಲಿಷ್ಠರ ಧ್ವನಿಯಾಗುವುದಲ್ಲ, ದುರ್ಬಲರ ಧ್ವನಿಯಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಪ್ರಭಾವಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ತಲುಪಿಸಲು ಹಲವು ಮಾರ್ಗಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಬಡವರು, ದಲಿತರು, ರೈತರು, ಕಾರ್ಮಿಕರು ಮತ್ತು ಶೋಷಿತ ವರ್ಗದವರಿಗೆ ಪತ್ರಕರ್ತನೇ ಆಸರೆಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪತ್ರಕರ್ತನು ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬೆಳಕಿಗೆ ತರಬೇಕು.
ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಕೇವಲ ಉದ್ಯೋಗವಲ್ಲ; ಅದೊಂದು ಸಾಧನ ಎಂದು ನಾವು ಹೇಳಬಹುದು. ಪತ್ರಕರ್ತನು ಸ್ವಾರ್ಥ, ದುರಾಸೆ ಮತ್ತು ಭಯಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಬರೆಯಬೇಕು; ತನ್ನ ಲೇಖನಿಯನ್ನು ಸಮಾಜದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಬೇಕು. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ತನ್ನ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಜನರು ಜಾಗೃತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ದೌರ್ಜನ್ಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ತನ್ನ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ವಿಮುಖವಾದಲ್ಲಿ ಸಮಾಜ ಕತ್ತಲೆಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸತ್ಯ ಬರೆಯುವುದು, ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತವಾಗಿರುವುದು, ನಿರ್ಭಯವಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ದುರ್ಬಲರ ಧ್ವನಿಯಾಗುವುದು ಇವೇ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗಳು. ನಿಜವಾದ ಪತ್ರಕರ್ತನು ತನ್ನ ಲೇಖನಿಯನ್ನು ಕತ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಬೇಕಾಗಿದೆ.
