ವರ್ಕಿಂಗ್ ವುಮೆನ್ ಅಂದ್ರೆ… ಎರಡು ದಡಗಳ ನಡುವೆ ಹರಿಯುವ ನದಿ… ಅಂತರಂಗದ ಕದನ

ಉದ್ಯೋಗಸ್ಥ ಮಹಿಳೆಯರ ನಿತ್ಯದ ಜಂಜಾಟ.. ತನ್ನೊಳಗಿನ ತುಮುಲಗಳು, ಎದುರಿಸಬೇಕಾದ ಸವಾಲ್ ಗಳು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕಾದ ಜವಬ್ದಾರಿಗಳು ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.. ಮನೆ, ಕಚೇರಿ ಅದರಾಚೆಗಿನ ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ  ಏನೆಲ್ಲ ಪರಿಪಾಟಲು ಪಡಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಆಕೆಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.. ಉದ್ಯೋಗಸ್ಥ ಮಹಿಳೆಯರ ಎರಡು ದಡದ ಬದುಕನ್ನು ಲೇಖಕಿ ಜಯಶ್ರೀ ಜೆ ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ… 

 ಹೊಸ್ತಿಲು ದಾಟಿ ಬಂದವಳಿಗೆ…

ಮನೆಯ ಒಲೆಯ ಕಾಯಿಸಿ ಬಂದು,

ಕಚೇರಿಯ ಇಂಧನವಾಗುವಳು;

ಮುಖದ ಮೇಲೆ ನಗುವನು ಹೊತ್ತು,

ಅಂತರಂಗದ ನೋವನು ನುಂಗುವಳು.

* * *

ಅರ್ಹತೆ ಇದ್ದರೂ ತಾರತಮ್ಯದ ಗೋಡೆ,

ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ಕಾಟ;

ಅಹಂಕಾರದ ಮಾತುಗಳ ನಡುವೆಯೂ,

ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಆಕೆಯ ಮೌನ ಹೋರಾಟ.

* * *

ಹೆರಿಗೆಯ ನೋವಿಗೆ ವೃತ್ತಿಯ ಶಿಕ್ಷೆ,

ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಭೀತಿಯ ನೆರಳು;

ಕನಸುಗಳ ನಕ್ಷತ್ರ ಮುಟ್ಟ ಹೊರಟವಳಿಗೆ,

ನೆಲದ ಸೌಕರ್ಯದ ಕೊರತೆಯ ಮರುಳು.

ಭಿಕ್ಷೆಯ ಬೇಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಆಕೆ ಇಲ್ಲಿ,

ಕೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಗೌರವದ ಹಕ್ಕನ್ನು;

ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಬೇಡಿ ಆಕೆಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳನು,

ಆಕೆ ಮುಟ್ಟಬಲ್ಲಳು ಮುಗಿಲಿನ ಕೊನೆಯನ್ನು!

ಕಚೇರಿಯ ಹೊಸ್ತಿಲು ತುಳಿದು, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ನಗೆ ಬೀರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಉದ್ಯೋಗಸ್ಥ ಮಹಿಳೆಯ ಹಿಂದೆ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದ ಒಂದು ನಿರಂತರ ಯುದ್ಧವಿರುತ್ತದೆ. ಆಕೆ ಕೆಲಸದ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬರುವುದು ಕೇವಲ ತನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಹತೆಯ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಸಮಾಜದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳು ಮತ್ತು ‘ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸದಾ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ’ ಅಲಿಖಿತ ಒತ್ತಡಗಳ ಭಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು. ಒಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂದು ಹದವಾಗುವ ಚಿನ್ನದಂತೆ, ಆಕೆ ತನಗಾಗಿ ರೂಪಿಸಲ್ಪಡದ ವೃತ್ತಿಪರ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

 ಎರಡು ದಡಗಳ ನಡುವೆ: ‘ಡಬಲ್ ಡ್ಯೂಟಿ’ ಎಂಬ ನಿರಂತರ ಕಸರತ್ತು

ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯ ಕಚೇರಿಯ ಕೆಲಸದ ಅವಧಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂಬತ್ತಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಗಿ ಸಂಜೆ ಐದಕ್ಕೆ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಜಗತ್ತುಗಳ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಬದುಕುತ್ತಾಳೆ. ಕಚೇರಿಯ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಲಾಗ್-ಇನ್ ಮಾಡುವ ಮುನ್ನವೇ ಆಕೆ ಮನೆಯ ಒಲೆ ಹಚ್ಚಿ, ಅಡುಗೆ ಮುಗಿಸಿ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಣಾಹಿ, ಸಂಸಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ದೊಡ್ಡ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನೇ ಮುಗಿಸಿರುತ್ತಾಳೆ.

ವಾಸ್ತವ: ಆಕೆ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಸಾಗರಗಳನ್ನು ತುಂಬಲು ಹರಿಯುವ ನದಿ. ಇತ್ತ ಮನೆಯ ಒಲೆಯನ್ನೂ ಕಾಯಿಸಬೇಕು, ಅತ್ತ ಕಚೇರಿಯ ಪ್ರಗತಿಯ ಇಂಧನವೂ ಆಗಬೇಕು. ಈ ನಿರಂತರ ‘ಎರಡನೇ ಶಿಫ್ಟ್’ ಆಕೆಯ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಶ್ಶಕ್ತಗೊಳಿಸಿದರೂ, ಕಚೇರಿಯ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಯ ವರದಿಯಲ್ಲಿ (Appraisal) ಇದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಾನವಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಮುಖವಾಡದ ಹಿಂದಿನ ನೋವು:

ಕಚೇರಿಯ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಬೇಕಾದರೆ ಆಕೆ ಹಗ್ಗದ ನಡಿಗೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮೃದುವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಆಕೆಗೆ ನಾಯಕತ್ವದ ಗುಣವಿಲ್ಲ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅದೇ ದೃಢವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಆಕೆಯನ್ನು ‘ಅಹಂಕಾರಿ’ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರೊಂದಿಗೆ, ಪುರುಷ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಂದ ಎದುರಾಗುವ ‘ಮ್ಯಾನ್‌ಸ್ಪ್ಲೈನಿಂಗ್’ (ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಾನೇ ಕಲಿಸಬೇಕೆಂಬ ಪುರುಷನ ಅಹಂಕಾರದ ಮಾತುಗಳು) ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅವಮಾನಗಳು ಆಕೆಯನ್ನು ಸದಾ ಕಾಡುತ್ತವೆ. ಆಕೆಯ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕಡೆಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಅದೇ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಪುರುಷ ಹೇಳಿದಾಗ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಹಿ ಸತ್ಯಗಳು ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ.

ವಾಸ್ತವ: ಆಕೆ ಭಾವನೆಗಳ ಕದನವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು, ಸದಾ ತಾಳ್ಮೆಯ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿರಬೇಕು. ಆಕೆಯ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ವೃತ್ತಿಪರ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಸುವ ಅಹಂಕಾರದ ಮಾತುಗಳ ನಡುವೆಯೇ ಆಕೆ ಬದುಕಬೇಕು.

ಹೆರಿಗೆ ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿಜೀವನದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು (The Motherhood Penalty)

ತಾಯ್ತನ ಎಂಬುದು ಹೆಣ್ಣಿನ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಸೃಷ್ಟಿಶೀಲ ಕ್ಷಣ. ಆದರೆ ವೃತ್ತಿಪರ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇದು ಆಕೆಯ ಪ್ರಗತಿಗೆ ಮುಳ್ಳಾಗುವ ಕಹಿ ವಾಸ್ತವವಿದೆ. ಹೆರಿಗೆಯ ರಜೆಯ ನಂತರ ಕಚೇರಿಗೆ ಮರಳುವ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ವಲಯವು ‘ಕಡಿಮೆ ದಕ್ಷತೆ ಉಳ್ಳವಳು’ ಎಂಬಂತೆ ನೋಡಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಆಕೆಗೆ ಪ್ರಮುಖ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲು ಹಿಂಜರಿಯಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಬಡ್ತಿಯ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ತಪ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ವಾಸ್ತವ: ಹೊಸ ಜೀವಕ್ಕೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುವ ತಾಯಿಯನ್ನು, ಕಚೇರಿಯ ಗೋಡೆಗಳು ಒಂದು ಹೊರೆ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಆಕೆ ತನ್ನ ಮಗುವಿನ ಮುದ್ದಾದ ನಗುವಿನ ಸವಿಯನ್ನು ಸವಿಯುವಾಗಲೇ, ತನ್ನ ವೃತ್ತಿಜೀವನವು ಕೈಜಾರಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಆತಂಕದ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ವೃತ್ತಿಜೀವನವೇ ಬಲಿಯಾಗುವ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಆಕೆಯದ್ದಾಗುತ್ತದೆ.

ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆ ಮತ್ತು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳ ಕೊರತೆ

ಮನೆಯಿಂದ ಕಚೇರಿಗೆ ತಲುಪುವವರೆಗಿನ ಪ್ರಯಾಣವೇ ಮಹಿಳೆಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಹಸ. ಸುರಕ್ಷಿತ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆಯ ಕೊರತೆ, ಕತ್ತಲಾದ ರಸ್ತೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತ ಶೌಚಾಲಯಗಳಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಆಕೆಯ ದೈನಂದಿನ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮುಟ್ಟಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ (Menstruation) ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ಶೌಚಾಲಯ ಮತ್ತು ಸ್ಯಾನಿಟರಿ ಪ್ಯಾಡ್ ವಿಲೇವಾರಿಗೆ ಜಾಗವಿಲ್ಲದೆ ಆಕೆ ಅನುಭವಿಸುವ ದೈಹಿಕ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕ ಯಾತನೆ ವರ್ಣನಾತೀತ.

ವಾಸ್ತವ: ಆಕೆ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಸೀಳಿ ಮುನ್ನಡೆಯುವ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ, ಆದರೆ ಸಮಾಜ ಆಕೆಗೆ ನೆಲದ ಮೇಲಿನ ಕನಿಷ್ಠ ಸೌಕರ್ಯವನ್ನೂ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕಚೇರಿಯ ಹೊದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುಟ್ಟಿನ ನೋವನ್ನು ನುಂಗಿ, ಮುಖದ ಮೇಲೆ ನಗು ತಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಆಕೆಯ ಮೌನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆಗೂ ಕೇಳಿಸಬೇಕಿದೆ. ಮೂಲಸೌಕರ್ಯದ ಕೊರತೆಯು ಆಕೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವ ಮತ್ತೊಂದು ಅದೃಶ್ಯ ಕತ್ತರಿಯಾಗಿದೆ.

‘ಬ್ರೋ–ಕಲ್ಚರ್’ ಮತ್ತು ಕಚೇರಿಯ ಆಂತರಿಕ ಗುಂಪುಗಾರಿಕೆ (The Bro-Culture)

ಅನೇಕ ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಪುರುಷ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳದ್ದೇ ಒಂದು ಆಂತರಿಕ ಗುಂಪು ಇರುತ್ತದೆ. ಕಚೇರಿಯ ನಂತರದ ಪಾರ್ಟಿಗಳು ಅಥವಾ ಅನೌಪಚಾರಿಕ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಹೊರಗಿಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಕಚೇರಿಯ ಪ್ರಮುಖ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಮಹಿಳೆಯರ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ನಡೆದುಹೋಗುತ್ತವೆ. ಆಕೆ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರತಿಭಾವಂತೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಈ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ನೆಟ್‌ವರ್ಕಿಂಗ್ ಬಳಗಕ್ಕೆ ಸೇರಲಾಗದೆ ವೃತ್ತಿಪರ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ವಿಫಲಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

ವಾಸ್ತವ: ಪ್ರತಿಭೆಯ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನ ಮುಕ್ತ ಆಕಾಶವಿರಬೇಕು. ಆದರೆ ಕಚೇರಿಯ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಪುರುಷಾಹಂಕಾರದ ಬೇಲಿಗಳು ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆಕೆ ಅರ್ಹತೆಯ ಬಲದಿಂದ ಒಳಬಂದರೂ, ಅನೌಪಚಾರಿಕ ಸ್ನೇಹದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಮೂಲೆಗುಂಪು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂಟಿತನದ ಈ ಚಳಿ ಆಕೆಯ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಕೇವಲ ಪುರುಷರಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರವೇ ರೂಪಿತವಾಗಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಆಕೆಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಗತಿಯ ಹಾದಿಗೆ ಅಡ್ಡಿ: ಲಿಂಗ ಆಧಾರಿತ ವೇತನ ತಾರತಮ್ಯ

ಸಮಾನತೆಯ ಭಾಷಣಗಳು ಕಾಗದದ ಮೇಲಿದ್ದರೂ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಇಂದಿಗೂ ‘ಗಾಜಿನ ಸೀಲಿಂಗ್’ (Glass Ceiling) ಮತ್ತು ‘ಅಂಟಂಟಾದ ನೆಲ’ಕ್ಕೆ (Sticky Floor) ಸಿಲುಕಿದ್ದಾರೆ. ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳದ, ಪೂರಕ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಗೇರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವಾಗ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ತಾರತಮ್ಯದ ಗೋಡೆಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತವೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ, ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಕೆಲಸ ಮತ್ತು ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಪುರುಷನಿಗಿಂತ ಮಹಿಳೆಗೆ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳ ನೀಡುವ ಲಿಂಗ ಆಧಾರಿತ ವೇತನ ತಾರತಮ್ಯ (Gender Pay Gap) ಆಕೆಯ ಬೌದ್ಧಿಕ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಅಪಮಾನವಾಗಿದೆ.

ಅಭದ್ರತೆಯ ನೆರಳು: ಸುರಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳ

ಮಾನಸಿಕ ಸವಾಲುಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಕಾಡುವುದು ದೈಹಿಕ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ. ತಡರಾತ್ರಿಯ ಶಿಫ್ಟ್‌ಗಳು, ಅಸುರಕ್ಷಿತ ಪ್ರಯಾಣದ ಅವಧಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಚೇರಿಯ ಒಳಗೇ ಇರುವ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳದ ಸುಳಿಗಳು ಆಕೆಯನ್ನು ಸದಾ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದಿರುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಕಾರ ಅಥವಾ ಕೆಲಸ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭೀತಿಯಿಂದಾಗಿ ಅನೇಕ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮಗಾಗುವ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ನುಂಗಿಕೊಂಡು, ಮೌನವಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ.

ವಾಸ್ತವ: ಕಚೇರಿ ಎಂಬುದು ಪ್ರಗತಿಯ ದೇವಸ್ಥಾನವಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಅನೇಕ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅದು ಹಸಿದ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ದುರ್ಬಳಕೆಯ ನಡುವೆ ತನ್ನ ಆತ್ಮಗೌರವವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಹೋರಾಟದ ಕಣವಾಗಿದೆ.

ಮುನ್ನಡೆಯ ಹಾದಿ: ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಿದೆ ಮುಕ್ತ ಆಕಾಶ

ಉದ್ಯೋಗಸ್ಥ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸಬಲೀಕರಣ ಗೊಳಿಸಬೇಕಾದರೆ ಕೇವಲ ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ ‘ವೈವಿಧ್ಯತೆ’ಯ ಘೋಷಣೆಗಳು ಸಾಲದು. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಬೇಕು: ತನದಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ತಂದು ಸಮಾನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಮಾನ ವೇತನ ನೀಡಬೇಕು. ಕಿರುಕುಳದ ವಿರುದ್ಧ ಕಠಿಣ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಪಾತವಿಲ್ಲದ ದೂರು ನಿವಾರಣಾ ಸಮಿತಿಗಳು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರಬೇಕು. ಮಹಿಳೆಯರ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಮತ್ತು ಜೈವಿಕ ವಾಸ್ತವಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ನಮ್ಯ ಕೆಲಸದ ಅವಧಿ (Flexible hours) ಜಾರಿಗೆ ಬರಬೇಕು.

ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮಹಿಳೆ ಯಾರ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ಬೇಡುತ್ತಿಲ್ಲ; ಆಕೆ ಕೇಳುತ್ತಿರುವುದು ತನಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಗೌರವದ ಹಕ್ಕನ್ನು ಮಾತ್ರ. ಆಕೆಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಿರುವ ಸಮಾಜದ ನಿಯಮಗಳ ಭಾರವನ್ನು ಮುರಿದಾಗ, ಆಕೆ ಕೇವಲ ಹಾರುವುದಿಲ್ಲ; ಇಡೀ ಸಮಾಜದ ಪ್ರಗತಿಯ ದಿಗಂತವನ್ನೇ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಾಳೆ.

ಲೇಖಕಿ ಜಯಶ್ರೀ ಜೆ ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ ಅವರು ಜನಮನಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಓದಲು ಈ ಲಿಂಕ್ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ..