ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾದ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶವಾದ ಸುಳ್ಳುಗಳೆಂದರೆ ಅದು ಅಮ್ಮ ಹೇಳುವ ಸುಳ್ಳುಗಳೇ ಇರಬೇಕು. ಆಕೆಯ ಸುಳ್ಳುಗಳು ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಜೇನು ಬೆರೆತಂತೆ ಸವಿಯಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆ ಸುಳ್ಳುಗಳ ಹಿಂದೆ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಕಸವಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತ್ಯಾಗದ ಕಸ್ತೂರಿ ಘಮಲಿರುತ್ತದೆ. ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು, ತನ್ನ ನೋವನ್ನು ನುಂಗಲು ಅಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ಸುಳ್ಳುಗಳ ಲಹರಿಯನ್ನು ಲೇಖಕಿ ಜಯಶ್ರೀ ಜೆ ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಇಂದು ನಾನು ಕೂಡ ಒಂದು ಮಗುವಿಗೆ ತಾಯಿಯಾಗಿ, ಅಮ್ಮನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡಿದಾಗಷ್ಟೇ ಅವಳ ಆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸುಳ್ಳಿನ ಹಿಂದಿದ್ದ ನಿಜವಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ನೋವು ಏನೆಂಬುದು ನನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತಟ್ಟುತ್ತಿರುವುದು. ತಾಯಿಯಾದ ಮೇಲಷ್ಟೇ ತಾಯಿಯ ಬೆಲೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ! ಆಕೆಯ ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗಳಾಗಿ ನಾನು ಪಡೆದ ಆ ಪ್ರೀತಿ, ವಾತ್ಸಲ್ಯ ಅಸದೃಶ್ಯವಾದದ್ದು. ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ನನ್ನ ಕಾಲಡಿಗೆ ತಂದಿಡಲು ಶ್ರಮಿಸಿದ ನನ್ನ ಹೆತ್ತ ತಾಯಿಯ ಋಣವನ್ನು ತೀರಿಸಲು ನನಗೆ ಏಳೇಳು ಜನ್ಮ ಎತ್ತಿ ಬಂದರೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅಮ್ಮನ ಮೊದಲ ಸುಳ್ಳು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ತುತ್ತು ಬಾಕಿ ಇದ್ದಾಗ, “ನನಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದೆ ಕಂದಾ, ನೀನೇ ತಿನ್ನು” ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗ ಮಗಳಾಗಿ ನನಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ—ಅಮ್ಮನ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದ್ದು ಅನ್ನದಿಂದಲ್ಲ, ತನ್ನ ಮಗುವಿನ ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ತೃಪ್ತಿಯ ನಗುವಿನಿಂದ ಎಂದು! ಆಕೆಯ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಹಸಿವು ಅಗಸದ ನಕ್ಷತ್ರದಂತೆ ನಿಗೂಢವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. “ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ತಣ್ಣೀರು ಬಟ್ಟೆ” ಎಂಬ ಗಾದೆಯಂತೆ, ತಾನು ಉಪವಾಸವಿದ್ದರೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಮೃತದಂತಹ ಅನ್ನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಜಗದೇಕ ಮಾತೆ, ತನ್ನ ಹಸಿವನ್ನು ಸುಳ್ಳಿನ ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಸಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ, ತಂದೆ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಕುಳಿತಾಗ, ಅಮ್ಮ ಬಂಡೆಯಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಸಮುದ್ರವೇ ಉಕ್ಕಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಶರತ್ಕಾಲದ ಚಂದ್ರನಂತಹ ಪ್ರಸನ್ನತೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. “ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಹೋಗುತ್ತದೆ, ಚಿಂತೆ ಬೇಡ” ಎನ್ನುವ ಆಕೆಯ ಒಂದು ಸುಳ್ಳು ಮಾತು, ಇಡೀ ಮನೆಗೆ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದಂತೆ ನೆರಳು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆಕೆಯ ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ಆ ಮಂದಹಾಸ, ಒಳಗೆ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯನ್ನು ಮರೆಮಾಚುವ ಬಣ್ಣದ ಮುಖವಾಡವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ತಾನು ಕರಗಿದರೂ ಮನೆಗೆ ಬೆಳಕು ನೀಡುವ ಮೇಣದಬತ್ತಿ ಆಕೆ.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹುಷಾರಿಲ್ಲದಾಗ ಅಮ್ಮನ ಸುಳ್ಳುಗಳು ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪ ತಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಹಿ ಔಷಧಿಯನ್ನು ಕುಡಿಸುವಾಗ “ಇದು ಕಹಿಯಲ್ಲ ಮಗನೇ, ಜೇನುತುಪ್ಪದ ತರಹ ಸಿಹಿಯಾಗಿದೆ” ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ಸೂಜಿಯ ಚುಚ್ಚುಮದ್ದಿಗೆ ಹೆದರಿ ಅಳುವಾಗ, “ಒಂದೇ ಒಂದು ಇರುವೆ ಕಚ್ಚಿದ ಹಾಗೆ ಆಗುತ್ತೆ ಅಷ್ಟೇ” ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಸಮಾಧಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯ ಆ ನಯವಾದ ಮಾತುಗಳು ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಹೂವಿನಂತೆ ಮೃದುವಾಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆ ಕಹಿ ಔಷಧಿ ಮಗುವಿನ ಗಂಟಲಿಗಿಳಿಯುವಾಗ, ಅಮ್ಮನ ಮನಸ್ಸು ಎಷ್ಟು ಕಹಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಆ ಜಗನ್ಮಾತೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು.
ಅಮ್ಮನ ತ್ಯಾಗ ಕೇವಲ ಊಟ, ಉಡುಪಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಹಳೆಯ ಸೀರೆ ಇದ್ದರೂ ಸಾಕು, “ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ತುಂಬಾ ಹೊಸ ಸೀರೆಗಳು ಇವೆ, ಇಡಲು ಜಾಗವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ನಮಗೆ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. “ಹಾಸಿಗೆ ಇದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲು ಚಾಚು” ಎಂಬ ನಾಣ್ಣುಡಿಯಂತೆ ಬದುಕನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಆಸೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೇ ಹೂತುಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಮಗಾಗಿ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೆಣೆಯುವ ಮಗ್ಗಗಳಾಗಿದ್ದವು, ಆದರೆ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ಯುಗದ ವೇಗದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಸುಳ್ಳುಗಳು ಹೊಸ ರೂಪ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ಇವತ್ತಿನ ಅಮ್ಮಂದಿರು ಕೇವಲ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಳೇ ಕಾಲದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಕೆರಿಯರ್ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಹೆಗಲುಕೊಟ್ಟು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಆಧುನಿಕ ಮಾತೆಯರು. ನಮಗೆ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ತಡವಾದಾಗ ರಾತ್ರಿ 11 ಗಂಟೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ “ಅಮ್ಮಾ, ಇವತ್ತು ಊಟ ಮಾಡೋದು ಲೇಟ್ ಆಗುತ್ತೆ, ನೀನು ಮಲಗಿಕೋ” ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ.
ಆಕೆ “ಸರಿ ಕಣೋ, ನಾನು ಊಟ ಮಾಡಿ ಮುಂಚಿತವಾಗಿಯೇ ಮಲಗಿದ್ದೀನಿ, ನೀನು ಆರಾಮಾಗಿ ಬಾ” ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ನಿಜ ಏನೆಂದರೆ, ಅವಳು ಆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ, ಡೈನಿಂಗ್ ಟೇಬಲ್ ಮುಂದೆ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತಿರುವ ಅನ್ನದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ, ಮಗುವಿನ ವಾಹನದ ಹಾರ್ನ್ ಸದ್ದಿಗಾಗಿ ಕಿವಿಯಿಟ್ಟು ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾಳೆ. ನಾವು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ತಟ್ಟನೆ ಎದ್ದು ಬಂದು, ನಿದ್ದಗಣ್ಣಿನ ನಾಟಕವಾಡಿ ನಮಗೆ ಬಿಸಿ ಅನ್ನ ಬಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಯ ಆ ಸುಳ್ಳು ನಿದ್ದೆಯ ಹಿಂದೆ ಎಂತ ಪ್ರೀತಿ ಅಡಗಿದೆ ಅಲ್ಲವೇ?
ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ, ನಾವಿಂದು ವಾಟ್ಸಾಪ್, ಇನ್‌ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ಸ್ಟೇಟಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಫೋಟೋ ಹಾಕಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಅಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕ ಬಂದು ಏನಾದರೂ ಕೇಳಿದಾಗ “ಯಾಕಮ್ಮ ತಲೆ ತಿಂತೀಯಾ, ನನಗೆ ಕೆಲಸ ಇದೆ, ಸುಮ್ಮನಿರು” ಎಂದು ಗದರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅವಳಿಗೂ ಆ ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಬಳಸಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಇರುತ್ತದೆ, ಕೇವಲ ತನ್ನ ಮಗನೋ ಮಗಳೋ ದೂರದ ಊರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವರ ಮುಖ ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂದು ಆಕೆ ಆಸೆಪಡುತ್ತಾಳೆ.
ಅದನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಬಂದಾಗ ನಾವು ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ, ಆಕೆ ಮುಖ ಸಣ್ಣಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು “ಛೆ! ನನಗ್ಯಾಕೆ ಇದೆಲ್ಲಾ, ನನಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟನೇ ಇಲ್ಲ ಕಣೋ” ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಯ ಆ ಸುಳ್ಳು ನಿರಾಸಕ್ತಿಯ ಹಿಂದೆ, ಮಗುವಿಗೆ ತಾನು ಹೊರೆಯಾಗಬಾರದು, ಬೇಸರ ತರಿಸಬಾರದು ಎಂಬ ಹೆದರಿಕೆ ಇರುತ್ತದೆ.
ಇಂದಿನ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಅಮ್ಮನೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಮನೆಯ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರುವ ಹಳೇ ಸಾಮಾನಿನಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿರಬಹುದು. ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್, ಪಾರ್ಟಿ, ವೀಕೆಂಡ್ ಲೈಫ್ ಮುಖ್ಯ ಎನಿಸಿದಾಗ, ಅವಳ ಮಾತುಗಳು ಕಿರಿಕಿರಿ ಎನಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನಾವೊಂದು ವಿಷಯ ಮರೆಯಬಾರದು—ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಈ ದುಬಾರಿ ಲೈಫ್‌ಸ್ಟೈಲ್‌ನ ಹಿಂದೆ ಅಮ್ಮ ತನ್ನ ಇಡೀ ಜೀವಮಾನದ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಹೂತುಹಾಕಿದ ಚಿತಾಗಾರವಿದೆ. ಅವಳು ವಯಸ್ಸಾದ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಭಾರವಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಹೊತ್ತ ಭಾಗ್ಯವಿದಾತೆ. “ಹೆತ್ತ ಕರುಳು ಹೆರಕಿಗೆ ಬಿದ್ದರೂ ಬಿಡದು” ಎನ್ನುವಂತೆ, ತನ್ನ ಕೊನೆಯುಸಿರಿರುವವರೆಗೂ ಮಕ್ಕಳ ಸುಖವನ್ನೇ ಬಯಸುವ ಆಕೆಯ ಮನಸ್ಸು ಆಕಾಶದಷ್ಟೇ ವಿಶಾಲವಾದದ್ದು.
ಅಮ್ಮನ ಸುಳ್ಳುಗಳು ಕೇವಲ ಮಾತುಗಳಲ್ಲ, ಅವು ಪ್ರೀತಿಯ ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳು. ಆಕೆಯ ಸುಳ್ಳಿನಲ್ಲಿ ಮೋಸವಿಲ್ಲ, ವಂಚನೆಯಿಲ್ಲ; ಕೇವಲ ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ಒರತೆಯಿದೆ. ಭಗವಂತನು ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದೇ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನಂತೆ. ಆದರೆ ಅಮ್ಮ ತನ್ನ ಸುಳ್ಳುಗಳ ಮೂಲಕ ಆ ಭಗವಂತನಿಗಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡವಳಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ. ಇಂತಹ ತಾಯಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುವ ಮುನ್ನ, ಅಥವಾ ಅವಳ ಹಳೇ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಸಿಡಿಮಿಡಿಗೊಳ್ಳುವ ಮುನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಯೋಚಿಸಿ..
ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನ ಒಂದು ಹನಿ ನೀರು ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಬದುಕಿನ ಯಶಸ್ಸನ್ನೇ ಸುಟ್ಟು ಬೂದಿ ಮಾಡಬಲ್ಲದು. ಅಮ್ಮನ ಈ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಸುಳ್ಳುಗಳ ಋಣವನ್ನು ತೀರಿಸಲು ಈ ಜನ್ಮ ಸಾಲದು. ಆ ಮುದ ಮುಖದ, ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದ ಕೆನ್ನೆಯ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, “ಅಮ್ಮಾ… ನಿನ್ನ ಸುಳ್ಳುಗಳ ಸತ್ಯ ನನಗೆ ಇವತ್ತು ತಿಳಿಯಿತು, ನನ್ನ ಕ್ಷಮಿಸು” ಎಂದು ಕಣ್ಣೀರಾಗಿ ಅವಳ ಮಡಿಲಿಗೆ ತಲೆ ಇಡುವುದೊಂದೇ ನಾವಿಂದು ಆಕೆಗೆ ಕೊಡದಷ್ಟು ನಿಜವಾದ ಕಾಣಿಕೆ. ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಡಿಲಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸ್ವರ್ಗ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೊಂದಿಲ್ಲ.
ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯ ಮುಟ್ಟಿ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿ… ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮನ ಮುಖವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿ ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳಾದವು? ಅವಳ ಆ ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, “ಅಮ್ಮಾ, ನಿನ್ನ ಕಷ್ಟ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು, ನಾನಿದ್ದೇನೆ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ” ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆಯೇ? ನಮಗೆ ಪ್ರಪಂಚ ಗೆಲ್ಲುವ ಆಸೆ ಇದೆ, ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನೇ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ದೇವತೆ ಮನೆಯ ಒಳಗೇ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಿರುವುದು ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೇ?
ನಾವು ಮಾಡುವ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಸುಳ್ಳಿನ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮಿಸುವ ಆ ಜೀವಕ್ಕೆ, ನಾವು ಕೊನೆಪಕ್ಷ ಒಂದು ಮುಗುಳ್ನಗೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಕೊಡಲು ಆಗದಷ್ಟು ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿದ್ದೇವಾ? ಯೋಚಿಸಿ, ಅಮ್ಮ ಸದಾ ಕಾಲ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನ ಸುಳ್ಳುಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವ ಸತ್ಯ ತಿಳಿದ ಮೇಲಾದರೂ ಬದಲಾಗೋಣ, ಅವಳು ಇರುವಾಗಲೇ ಅವಳ ಮೌನವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ.
ಲೇಖಕಿ ಜಯಶ್ರೀ ಜೆ ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ ಅವರು ಜನಮನಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಓದಲು ಈ ಲಿಂಕ್ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ..
