ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಅನ್ನೋದು ಒಂದು ಗೋಡೆಯೊಳಗಿನ ಪೂಜಾ ಪದ್ಧತಿ ಅಲ್ಲ. ಇದು ಸಮಸ್ತ ಭಾರತೀಯನ ಉಸಿರಾಟದ ರೀತಿ, ಬದುಕುವ ಕ್ರಮ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಭೂಮಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡೋ ಸಂಸ್ಕಾರದಿಂದ, “ಅನ್ನದಾತೋ ಸುಖೀ ಭವ” ಅನ್ನೋ ಕೃತಜ್ಞತೆಯವರೆಗೆ; ಮನೆಗೆ ಬಂದವರನ್ನ ದೇವರು ಅಂತ ಕಾಣೋ ಆತಿಥ್ಯದಿಂದ, “ವಸುದೈವ ಕುಟುಂಬಕಂ” ಅಂತ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಕುಟುಂಬ ಅನ್ನೋ ವಿಶಾಲತೆಯವರೆಗೆ – ಈ ಬದುಕುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಳಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನೇ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಇದು ಯಾರೋ ಬರೆದಿಟ್ಟ ಕಾನೂನು ಅಲ್ಲ. ಕಾಶ್ಮೀರದಿಂದ ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿವರೆಗೆ, ಅಸ್ಸಾಂನಿಂದ ಗುಜರಾತ್ವರೆಗೆ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷದಿಂದ ಹರಿದು ಬಂದ ಜೀವನದಿ.
ಹೀಗಿರುವಾಗ, ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ರೀತಿಗೇ ‘ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರ’ ಅಂತ ಹೆಸರು ಕೊಟ್ಟರೆ ತಪ್ಪೇನಿದೆ? ಫ್ರಾನ್ಸ್ ತನ್ನ ಜೀವನ ವಿಧಾನವನ್ನ ‘ಫ್ರೆಂಚ್ ಗಣರಾಜ್ಯ’ ಅಂತ ಕರೆದರೆ ಹೆಮ್ಮೆ. ಜಪಾನ್ ‘ಜಪಾನೀಸ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿ’ ಅಂತ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಾರಿದರೆ ಗೌರವ. ಇಸ್ರೇಲ್ ‘ಯಹೂದಿ ರಾಷ್ಟ್ರ’ ಅಂತ ಬೋರ್ಡ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ ಅವರ ಹಕ್ಕು. ಹಾಗಿದ್ರೆ ಭಾರತ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನ, ತನ್ನ ಮೂಲ ಬೇರನ್ನ ‘ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರ’ ಅಂತ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅಪರಾಧ ಹೇಗಾಗುತ್ತೆ? ತಲೆ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ತಲೆಗೆ ಪೇಟ. ಅಸ್ಮಿತೆ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ದೇಶಕ್ಕೆ ಘನತೆ. ಭಾರತದ ಅಸ್ಮಿತೆ ಎಂದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೂ ಬೇರು, ಹಿಂದೂ ಚೈತನ್ಯ.
ಏಕೆ ಕೆಲವರು ಇದನ್ನು ಬೇಕು ಅಂತ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ?
ಸತ್ಯ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ, ವಿರೋಧಿಸೋರಿಗೆ ‘ಹಿಂದೂ’ ಪದದ ಮೇಲೆ ಭಯ ಇಲ್ಲ, ‘ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ’ ಮೇಲೆ ಭಯ. ಹಿಂದೂ ಅಂದರೆ ಜಾತಿ-ಭಾಷೆ-ಪ್ರಾಂತ್ಯ ಮೀರಿದ ಒಂದು ಸೂತ್ರ. ಈ ಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರು ಒಂದಾದರೆ, ಮತಬ್ಯಾಂಕ್ ರಾಜಕಾರಣ ನಡೆಯಲ್ಲ. “ನಮ್ಮ ದೇವಸ್ಥಾನ ನಮಗೆ ಬೇಕು” ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ ಅಂಗಡಿ ಮುಚ್ಚುತ್ತೆ. “ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಕಾನೂನು” ಅಂದ್ರೆ ತುಷ್ಟೀಕರಣಕ್ಕೆ ಜಾಗ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಸುಳ್ಳು ಕಥೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ – “ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರ ಅಂದ್ರೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಜಾಗ ಇಲ್ಲ” ಅಂತ.
ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸ ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳುತ್ತೆ. ಪಾರ್ಸಿಗಳು ಬೆಂಕಿ ಹಿಡಿದು ಬಂದಾಗ ಆಶ್ರಯ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಹಿಂದೂ ರಾಜರು. ಯಹೂದಿಗಳು ಓಡಿ ಬಂದಾಗ ಮಡಿಲು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಈ ನೆಲ. ಸಿರಿಯನ್ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದ್ದು ಇಲ್ಲೇ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮೂಲ ಮಂತ್ರವೇ “ಸರ್ವೇ ಜನಾ ಸುಖಿನೋ ಭವಂತು”. ನಮಗೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಹೊರ ಹಾಕುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ತಕರಾರು ಇರೋದು “ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವೇ ಪರಕೀಯರು ಆಗಬಾರದು” ಅನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ.
ಈ ದೇಶ ವಿಭಜನೆ ಆಗಿದ್ದು ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ…
ದಯವಿಟ್ಟು ವಿರೋಧ ಬಿಡಿ. ಈ ದೇಶ ವಿಭಜನೆ ಆಗಿದ್ದು ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಪಾಲು ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಾಡಿಕೊಂಡ್ರು. ನಾವು ಉಳಿದ ಭಾಗವನ್ನ “ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡ ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರ” ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಅಂದ್ರೆ ತಪ್ಪಾ? ನಮಗೆ ಬೇರೆ ದೇಶ ಇಲ್ಲ. ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ “ಇದನ್ನು ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಾಡಿ” ಅಂತ ಕೇಳೋಕಾಗುತ್ತಾ? ಸೌದಿಗೆ ಹೋಗಿ “ರಾಮ ಮಂದಿರ ಕಟ್ಟಿಸಿ” ಅಂತ ಹಕ್ಕು ಚಲಾಯಿಸೋಕಾಗುತ್ತಾ? ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಇರೋದು ಒಂದೇ ತಾಯ್ನಾಡು – ಭಾರತ. ಆ ತಾಯಿಗೆ ಅವಳ ಹೆಸರು ಕೊಡಲು ಅಡ್ಡ ಬರಬೇಡಿ.
ಎಲ್ಲರೂ ಒಕ್ಕೊರಲಿನಿಂದ ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರ ಘೋಷಣೆಗೆ ಸರ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಆಗ್ರಹಿಸಿ. ಇದು ರಾಜಕೀಯದ ವಿಷಯ ಅಲ್ಲ, ಇದು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇದು ಪಕ್ಷದ ವಿಷಯ ಅಲ್ಲ, ಪೂರ್ವಜರ ಋಣದ ವಿಷಯ. ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರ ಘೋಷಣೆ ಆದರೆ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ದೇವಾಲಯಗಳು ಸ್ವತಂತ್ರ ಆಗುತ್ತವೆ. ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರ ಘೋಷಣೆ ಆದರೆ ಮಾತ್ರ ಗೋ ಮಾತೆಗೆ ನಿಜವಾದ ಗೌರವ ಸಿಗುತ್ತೆ. ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರ ಘೋಷಣೆ ಆದರೆ ಮಾತ್ರ “ಏಕರೂಪ ನಾಗರಿಕ ಸಂಹಿತೆ” ಜಾರಿಗೆ ಬಂದು ಎಲ್ಲ ಭಾರತೀಯರಿಗೂ ಒಂದೇ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗುತ್ತೆ.
ಇದು ಯಾರ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟ ಅಲ್ಲ.
ಇದು ಯಾರ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟ ಅಲ್ಲ. ಇದು ನಮ್ಮ ಮನೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೋರಾಟ. ಮನೆಯ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ “ಇದು ಕೋಮುವಾದ” ಅನ್ನೋರು, ಆ ಮನೆಗೆ ಬೆಂಕಿ ಬಿದ್ದಾಗ ಓಡಿ ಬರಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಎದ್ದೇಳಿ. ಇದು ನಮ್ಮ ಹಕ್ಕು, ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ. ಬೇಧ ಮರೆತು, ಜಾತಿ ಮರೆತು, ಪಕ್ಷ ಮರೆತು ಒಂದಾಗಿ. ಸರ್ಕಾರದ ಮುಂದೆ ಒಂದೇ ಬೇಡಿಕೆ ಇಡಿ – “ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ ಹೆಸರು ಕೊಡಿ. ಭಾರತವನ್ನು ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ.” ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಹೇಳಿ – ನಾವು ಹಿಂದೂ, ಇದು ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರ. ಇದರಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆ ಇಲ್ಲ, ಭಯ ಇಲ್ಲ. ಇರೋದು ಹೆಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ.
