‘ಹೆಣ್ಣು’ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ರಾಯಭಾರಿ… ಅತ್ತೆ ಮಗಳ ಪ್ರೀತಿ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಸೊಸೆ ತಾಯಿ ಗೌರವ ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ..!

ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಸುಮಾರು 20-25 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತಾನು ಹುಟ್ಟಿದ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿಯೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಆ ಮಣ್ಣಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ್ದು ಇಬ್ಬರು ಜೀವಗಳು – ಅವಳ ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಾಯಿ, ತಂದೆ ಎಂದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಮೊದಲ ಹೀರೋ. ಅವಳನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗಿದವನು, ತೋಟದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸಿದವನು. ತಂದೆಯ ಆ ಒಂದು ನೆರಳು ಇದ್ದರೆ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಳು ನಂಬಿದ್ದಳು.

ತಾಯಿ ಎಂದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಮೊದಲ ದೇವರು. ಅವಳ ತಲೆ ಬಾಚಿ, ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿ, ತುತ್ತು ತಿನ್ನಿಸಿ, ತನ್ನ ಸೆರಗಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿದವಳು. ತಾಯಿಯ ಸೀರೆಯ ವಾಸನೆಯಲ್ಲೇ ಅವಳಿಗೆ ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಸುರಕ್ಷತೆ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಜೊತೆಗೆ, ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಅವಯ್ಯ (ಅಜ್ಜಿ) ಕೂಡ ಇದ್ದಳು. ಅವಯ್ಯನ ಮಡಿಲು, ಅವಯ್ಯ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಥೆಗಳು, ಅವಯ್ಯನ ಆಶೀರ್ವಾದದ ಮಾತು – ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವಳನ್ನು ಹೆಣ್ಣಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದ್ದು.

ಕಾಯಪಂಡ ವಿಷ್ಣು ನಾಚಪ್ಪ ಅವರು ಜನಮನಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಓದಲು ಈ ಲಿಂಕ್ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ…

ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಬೆಳಗ್ಗೆ ತಾಯಿಯ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಐನ್ ಮನೆಯ ಕನ್ನಿ ಕೋಂಬರೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ತುಪ್ಪದ ದೀಪವೇ ಅವಳ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಮುದ್ದಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿದ್ದ ನಾಯಿ, ಬೆಕ್ಕು, ಹಸು – ಅವೆಲ್ಲವೂ ಅವಳ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರೇ ಆಗಿದ್ದವು. ತವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಕೇವಲ ಮಗಳಲ್ಲ, ಆ ಮನೆಯ ಸಂಭ್ರಮವೇ ಅವಳು. ಪುತ್ತರಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ತಂದೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ, ತಾಯಿ ಕಟ್ಟಿದ ಸೀರೆಯ ನೆರಿಗೆ – ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ನಿಯಮದಂತೆ ಅವಳು ಆ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡಲೇಬೇಕು.

ಇದು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ವಿದಾಯ. ತಂದೆ ಬಾಗಿಲ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು ಕಣ್ಣೀರು ಮರೆಮಾಚಿದರೆ, ತಾಯಿ ಮಗಳನ್ನಪ್ಪಿ ಒಳಗೊಳಗೇ ಅಳುತ್ತಾಳೆ. ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಹೊರಹೋಗುವಾಗ ಅವಳು ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡುವ ಆ ಒಂದು ನೋಟದಲ್ಲಿ “ಅಮ್ಮಾ, ಅಪ್ಪಾ, ನನ್ನನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡಿ” ಎಂಬ ಮೌನದ ಕೂಗಿರುತ್ತದೆ.

ಮೈಸೂರು ದಸರಾ ಕುರಿತ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಈ ಲಿಂಕ್ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ ಓದಿ
ಅವಳಿಗೆ ಈಗ ಸಿಗುವುದು ಹೊಸ ಮಣ್ಣು, ಹೊಸ ಸ್ಪರ್ಶ, ಹೊಸ ವಾತಾವರಣ. ಇಲ್ಲಿನ ಐನ್ ಮನೆ ಬೇರೆ, ಇಲ್ಲಿನ ಪದ್ಧತಿ ಬೇರೆ. ತನ್ನ ತಾಯಿ ಕಲಿಸಿದ ಅಡುಗೆಯ ರುಚಿಯನ್ನು, ತಂದೆ ಕಲಿಸಿದ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಎದೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ, ಅವಳು ಹೊಸ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಶೂನ್ಯದಿಂದ ಕಲಿಯಬೇಕು. ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ಸಂಬಂಧ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ – ಅತ್ತೆ ಮತ್ತು ಸೊಸೆಯ ಸಂಬಂಧ.

ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಸೊಸೆಯಾಗಲೇಬೇಕು ಮತ್ತು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಅತ್ತೆಯಾಗಲೇಬೇಕು. ಇದು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಚಕ್ರ. ಇಂದು ಸೊಸೆಯಾಗಿ ಬಂದವಳು, ನಾಳೆ ಅತ್ತೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಇಂದು ಅತ್ತೆಯಾಗಿರುವವಳು, ನಿನ್ನೆ ಯಾವತ್ತೋ ಸೊಸೆಯಾಗಿ ಬಂದವಳೇ.

ಮೈಸೂರು ದಸರಾ ಕುರಿತ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಈ ಲಿಂಕ್ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ ಓದಿ
ಆದುದರಿಂದ ಈ ಸಂಬಂಧ ಅತ್ಯಂತ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರಬೇಕು. ಅತ್ತೆ ಸೊಸೆಯನ್ನು ಮಗಳಂತೆ ಕಾಣಬೇಕು, ಸೊಸೆ ಅತ್ತೆಯನ್ನು ತಾಯಿಯಂತೆ ಕಾಣಬೇಕು. ಅತ್ತೆ “ನನ್ನ ಮಗಳು ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು, ತನ್ನ ದೇವರ ಕೋಣೆಯನ್ನು, ತನ್ನ ನಾಯಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ” ಎಂದು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ, ಸೊಸೆ “ಇವರು ನನ್ನ ಎರಡನೇ ತಾಯಿ, ಇವರೇ ನನಗೆ ಈಗ ಎಲ್ಲವೂ” ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜಗಳಕ್ಕೆ ಜಾಗವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಅತ್ತೆ ಮಗಳಂತೆ ಪ್ರೀತಿ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಸೊಸೆ ತಾಯಿಯಂತೆ ಗೌರವ ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ಇಂತಹ ಮನೆಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ದೀಪ ಆರುವುದಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿ ಆನಂದ ಭಾಷ್ಪ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಗಿಡವನ್ನು ಒಂದು ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಕಿತ್ತು ಬೇರೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟರೆ, ಅದು ಬೇರು ಬಿಡಲು ಕಷ್ಟ. ಆದರೆ ಹೆಣ್ಣು ಎಂಬ ಗಿಡ ಹಾಗಲ್ಲ. ಅವಳು ಬೇಗ ಬೇರು ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳ ಬೇರಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ತಂದೆಯ ಧೈರ್ಯ, ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅವಯ್ಯನ ಆಶೀರ್ವಾದ ಇರುತ್ತದೆ.

ಕಾಯಪಂಡ ವಿಷ್ಣು ನಾಚಪ್ಪ ಅವರು ಜನಮನಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಓದಲು ಈ ಲಿಂಕ್ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ…
ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ದೇವರೆಂದು, ಮಾತೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದರೂ, ಅವರನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯದೆ, ಎರಡು ಮನೆಗಳನ್ನೂ ಬೆಳಗುವ ಶಕ್ತಿ ಅವಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ. ಮದುವೆ ಎನ್ನುವುದು ಅವಳಿಗೆ ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು ಹೊಸ ಸಾಮಾಜಿಕ ಶಕ್ತಿಯ ಆರಂಭ. ಅವಳು ತನ್ನ ತಾಯಿಯಿಂದ ಕಲಿತ ಮಮತೆಯನ್ನು, ತಂದೆಯಿಂದ ಕಲಿತ ಸಹನೆಯನ್ನು ಈ ಹೊಸ ಮನೆಗೆ ತರುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ರಾಯಭಾರಿ.

ಆ ರಾಯಭಾರಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ. ಅವಳ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿ – “ನಿಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ನಾವು ಮಗಳಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ” ಎಂದು. ಆ ಒಂದು ಮಾತು ಸಾಕು, ಆ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಜೀವನ ಸಾರ್ಥಕವಾಗಲು. ಅತ್ತೆ-ಸೊಸೆ ಒಂದಾದರೆ, ಆ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಒಡೆಯಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಎರಡು ಮನೆಗಳನ್ನು ಬೆಳಗುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೀಪಕ್ಕೂ, ಆ ದೀಪವನ್ನು 20 ವರ್ಷ ಬೆಳಗಿ ಬೆಳೆಸಿದ ಆ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೂ, ಮತ್ತು ಆ ದೀಪವನ್ನು ತನ್ನ ಮಗಳಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಅತ್ತೆಗೂ ನಮ್ಮ ಭಾವಪೂರ್ಣ ನಮನ.