ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಸಂಭ್ರಮ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ… ಒಂದೆಡೆ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಲ್ಲದೆ ಮುಚ್ಚುತ್ತಿವೆ… ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ದಂಡ ವಿಧಿಸುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಇದೆ.. ಇದೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ತಾತ್ಸಾರವೂ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಕನ್ನಡದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಕೇವಲ ನವೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ನಡೆ ನುಡಿ, ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಬಳಕೆಯಾಗಬೇಕು… ಕನ್ನಡರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖಕಿ ಜಯಶ್ರೀ ಜೆ ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ ಅವರು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ ಓದಿ ಬಿಡಿ…
ಕನ್ನಡ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಭಾಷೆಯಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮ ಉಸಿರು, ನಮ್ಮ ರಕ್ತದ ಕಣಕಣದಲ್ಲೂ ಹರಿಯುವ ಚೈತನ್ಯದ ಜೀವನಾಡಿ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷದ ನವೆಂಬರ್ ೧ ಬಂತೆಂದರೆ ಸಾಕು, ನಮ್ಮ ಕರಾವಳಿಯಿಂದ ಬಯಲುಸೀಮೆಯವರೆಗೂ ಹಳದಿ-ಕೆಂಪು ಧ್ವಜಗಳು ಹಾರಾಡುತ್ತವೆ, ಮೈಕುಗಳಲ್ಲಿ ದೇಶಭಕ್ತಿಗೀತೆಗಳು ಮೊಳಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಈ ಸಂಭ್ರಮದ ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ತೇಲುವ ಮುನ್ನ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಈ ಆಚರಣೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನದ ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ, ಕಟೌಟ್‌ಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ವೇದಿಕೆಯ ಭಾಷಣಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಬೇಕೇ? ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಅತಿವೇಗದ ಸುಂಟರಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ, ಜಾಗತೀಕರಣದ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೆತ್ತಮ್ಮನಂತಹ ಕನ್ನಡವನ್ನು ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಕಠೋರ ಸತ್ಯ ಇವತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕನ್ನಡಿಗನ ನಿದ್ದೆ ಗೆಡಿಸಬೇಕಾದ ಮಹತ್ತರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ.
ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲದ ಶಬ್ದ ಭಂಡಾರ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ.. ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ಎಷ್ಟು ಮಧುರ ಹಾಗೂ ಗಂಭೀರವೆಂದರೆ, ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದರೆ ಜೇನು ಸವಿದಂತೆ, ಹಸಿದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಾಲಿನ ಓಟದಂತೆ. ಸಿದ್ಧಲಿಂಗಯ್ಯನವರ ಈ ಅಪರೂಪದ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕಾವ್ಯದ ಸಾಲುಗಳು ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿಯಂತಿವೆ: “ನನ್ನ ಜನಗಳ ಎದೆಗೆ ಚುಚ್ಚಿದ ಮಾತುಗಳು, ರಕ್ತದ ಹನಿಗಳಾಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಅವುಗಳಲ್ಲೇ ನಾನು ನನ್ನ ಭಾಷೆಯ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಕಂಡೆ.”
ಲೇಖಕಿ ಜಯಶ್ರೀ ಜೆ ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ ಅವರು ಜನಮನಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಓದಲು ಈ ಲಿಂಕ್ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ..
ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಎಂಟು ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಸಂದಿವೆ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಕರಪತ್ರದ ಅಂಕಿ-ಅಂಶವಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯ ವೈಚಾರಿಕತೆ, ಆಳ ಹಾಗೂ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಪ್ರೌಢಿಮೆಯ ಜಗಜ್ಜಾಹೀರಾದ ಸಾಕ್ಷಿ. ಕನ್ನಡವು ಕಸ್ತೂರಿಯಂತೆ—ಅದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಅರೆದರೂ ಅದರ ಸುಗಂಧ ಕಮ್ಮಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಪಂಪ, ರನ್ನರ ಹಳೆಗನ್ನಡದ ಗಾಂಭೀರ್ಯ, ಬಸವಣ್ಣ-ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿಯರ ವಚನಗಳ ಭಕ್ತಿ ಭಾವ ಹಾಗೂ ನವ್ಯ-ನವೋದಯದ ಪ್ರಗತಿಪರ ಆಲೋಚನೆಗಳು ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಒಂದು ವಿಶಾಲ, ತಳಕಾಣದ ಸಾಗರದಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿವೆ. ಈ ಭಾಷೆಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಪರತೆ ಮತ್ತು ಬಹುಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮುಕ್ತತೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಸಿಗಲಾರದು.
ಜಾಗತಿಕ ಸಾಧಕರ ಮತ್ತು ವಿದ್ವಾಂಸರ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ
ಕನ್ನಡದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ನಾವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಮಹಾನ್ ವಿದ್ವಾಂಸರೂ ಮುಕ್ತಕಂಠದಿಂದ ಕೊಂಡಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಧಿಕಾರಿ ಬಿ. ಎಲ್. ರೈಸ್ ಮತ್ತು ಜರ್ಮನ್ ಪಾದ್ರಿ ಫರ್ಡಿನೆಂಡ್ ಕಿಟ್ಟೆಲ್ ಅವರು ಕನ್ನಡದ ವ್ಯಾಕರಣ ಮತ್ತು ಶಬ್ದ ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಮನಸೋತು, ತಮ್ಮ ತಾಯ್ನಾಡನ್ನು ಮರೆತು ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನೇ ಕನ್ನಡದ ನಿಘಂಟು ತಯಾರಿಕೆಗೆ ಮುಡಿಪಾಗಿಟ್ಟರು. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕವಿ ಆಲ್ಫ್ರೆಡ್ ಟೆನ್ನಿಸನ್ ಒಮ್ಮೆ ಕನ್ನಡದ ಪದಬಂಧಗಳನ್ನು, ಅದರ ಲಯಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿ, “ಇದು ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಹಾಗೂ ನುಣುಪಾದ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು” ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿದ್ದರು.
ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಭಾಷೆಯು ಕೇವಲ ಮನೆಯ ಮೂಲೆಯಾಗಬಾರದು, ಅದು ಜಾಗತಿಕ ಜ್ಞಾನದ ಜೊತೆ ಸರಿಸಮನಾಗಿ ಸಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿದ್ವಾಂಸ ಮತ್ತು ಕವಿ ಬಿ. ಎಂ. ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ (ಶ್ರೀ) ಅವರು ಅಂದೇ ತಮ್ಮ ‘ಕಾಣಿಕೆ’ ಕವನದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸುವಂತೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ:
“ಇನ್ನೊಂದು ನುಡಿಯ ಸವಿ ನಮ್ಮ ನುಡಿಯೊಳು ಬೆರೆತು,
ಹೊಸ ಕಳೆಯು ಮುಖಕೆ ಬರಲಿ;
ಅಕ್ಕನೊಡನೆ ತಂಗಿ ನಲಿದಾಡುವಂತೆ ನವಸಂಗೀತ ಮೂಡಲಿ!”
ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ಜರ್ಮನಿಯ ಜಗತ್ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಹಾಗೂ ದಾರ್ಶನಿಕ ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮುಲ್ಲರ್ (Max Müller) ಅವರು ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳ ರಚನೆಯನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದಾಗ, ಕನ್ನಡದ ಶಬ್ದರಚನೆ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿರುವ ತಾರ್ಕಿಕ ಶಿಸ್ತನ್ನು ಕಂಡು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದರು. ದ್ರಾವಿಡ ಭಾಷಾ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವು ಅತ್ಯಂತ ಸುಸಂಸ್ಕೃತ, ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಕಸನಗೊಂಡ ಭಾಷೆ ಎಂದು ಅವರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇಂತಹ ಅದ್ಭುತ ಪರಂಪರೆಯುಳ್ಳ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿಯೂ ನಾವು ಇಂದು ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರಂತ.
ಆಧುನಿಕತೆಯ ಅಬ್ಬರ ಮತ್ತು ಕಮರುತ್ತಿರುವ ಕರಾವಳಿ: ಪ್ರಸ್ತುತ ಸ್ಥಿತಿಯ ಕಹಿ ಸತ್ಯ
ಇಂದು ನಾವು ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ (AI) ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಮತ್ತು ಗ್ಯಾಜೆಟ್‌ಗಳ ಮಾಯಾಲೋಕದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಕೈಯಲ್ಲೂ ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ ಫೋನ್‌ಗಳಿವೆ, ಜಗತ್ತೇ ಬೆರಳ ತುದಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ. ಆದರೆ, ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ನಮ್ಮ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಪರದೆಗಳ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ದೈನಂದಿನ ಸಂವಹನದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಬಳಕೆ ಕ್ರಮೇಣ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿದೆ. “ಹಸುವಿನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಹುಲಿ ಗರ್ಜನೆ ಕೇಳಿ ಹೆದರಿದಂತೆ” ಎಂಬ ಗ್ರಾಮೀಣ ನಾಣ್ಣುಡಿಯಿದೆ. ನಾವೂ ಸಹ ಇಂತಹದ್ದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ—ವಿಶ್ವವೇ ಮೆಚ್ಚುವ ಕನ್ನಡದ ಒಡಲಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಯೂ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅಥವಾ ಇತರ ಭಾಷೆಗಳ ಅಬ್ಬರಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ನಮ್ಮ ಈ ಆಲಸ್ಯ ಹಾಗೂ ಪರಭಾಷಾ ವ್ಯಾಮೋಹದ ಕಟು ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ನವ್ಯ ಕಾವ್ಯದ ದೃಢ ಧ್ವನಿ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಅಡಿಗರು ಅಂದೇ ತಮ್ಮ ಕವಿತೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ:
“ನಮ್ಮ ಬಾವಿಯ ನೀರು ನಮಗೆ ಒಗಚಾಯಿತೇ?
ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಕೊಳಚೆ ತೀರ್ಥವೆನಿಸಿತೇ?
ಹೆತ್ತವರ ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ಸುಕ್ಕುಗಳ ಕಂಡು,
ಯಾರೋ ಹುಚ್ಚನ ನಗೆಗೆ ಮಾರುಹೋದೆವಲ್ಲಾ!”
ಇಂದು ನಮ್ಮ ನಗರಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಎದೆ ನಡುಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಅಮ್ಮ-ಅಪ್ಪ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆತು ‘ಮಮ್ಮಿ-ಡ್ಯಾಡಿ’ ಎನ್ನುವ ಕೃತಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಮಾರುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಜನಪದರ ಒಂದು ಮಾರ್ಮಿಕ ನುಡಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ: “ಆಡದ ನಾಲಿಗೆ ಸತ್ತ ಹೆಣಕ್ಕೆ ಸಮ.” ಹೌದು, ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಹೆತ್ತವರೊಂದಿಗೆ ಆಡದ ಮಾತೃಭಾಷೆ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಬದುಕಲಾರದು. ಆದರೆ ಆ ಶಾಲೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲೇ ಇಂದು ಕನ್ನಡ ಮೂಲೆಗುಂಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೆತ್ತವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ನಲ್ಲಿ ತೊದಲಿದರೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಾರೆ, ಅದೇ ಮಗು ಕನ್ನಡದ ಅಂಕಿಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ತಡಕಾಡಿದರೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸಲು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಕವಿ ಚೆನ್ನವೀರ ಕಣವಿ ಅವರು ಬರೆದ ಈ ಅದ್ಭುತ ಸಾಲುಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಹೆತ್ತವರ ಎದೆಗೆ ನಾಟುವಂತಿವೆ:
“ಹೆತ್ತ ತಾಯಿಯ ನುಡಿಯ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ನಡೆದರೆ,
ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟ ಕಲ್ಲೆಲ್ಲ ಮುಳ್ಳಾಗುವುದು ಕಂದಾ;
ಅನ್ಯ ಭಾಷೆಯ ಜ್ಞಾನ ಮುಕುಟಮಣಿ ಇರಬಹುದು,
ಮಾತೃಭಾಷೆಯು ನಿನಗೆ ಒಡಲ ಕಣ್ಣಿದ್ದಂತೆ!”
ಇಂದಿನ ಗಣಕೀಕೃತ ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೂ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯ ಧ್ವನಿ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ (Phonetics) ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ತವಾದ, ಅಕ್ಷರ ಮತ್ತು ಉಚ್ಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಗೊಂದಲವಿಲ್ಲದ ಅಪರೂಪದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಲಿಪಿ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ್ದಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಜಾಗತಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞರ ತೀರ್ಪಾಗಿದೆ. ವಿಕಿಪೀಡಿಯಾದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕನ್ನಡದ ಅಕ್ಷರಗಳು ರಾರಾಜಿಸಬೇಕು. ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಕಮಾಂಡ್‌ಗಳು, ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್‌ಗಳು ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿರದಿದ್ದರೆ, ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ವಸ್ತುಸಂಗ್ರಹಾಲಯದ ವಸ್ತುವಾಗುವ ಅಪಾಯವಿದೆ.
ಕನ್ನಡದ ಉಳಿವಿಗೆ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸುವ ಹಾದಿಗಳು
ಕೇವಲ ಕೊರಗುವುದರಿಂದ ಬದಲಾವಣೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಸವಾಲುಗಳ ನಡುವೆ ಕನ್ನಡವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ದಾಟಿಸಲು ನಾವೇ ಕೆಲವು ಕಠಿಣ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ… ಡಿಜಿಟಲ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಕಹಳೆ: ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್, ಇಮೇಲ್ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಬಳಸಿ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ. ನಮ್ಮ ಸಂವಹನ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕಂಪನಿಗಳೂ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತವೆ.
ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಮೊದಲು ಕನ್ನಡ: ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಒಳಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡೋಣ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಪಂಚತಂತ್ರದ ಕಥೆಗಳನ್ನು, ವಚನಗಳ ನೀತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಕರುನಾಡಿನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಧಾರೆ ಎರೆಯಬೇಕು.
ಅಭಿಮಾನದ ಆರ್ಥಿಕತೆ: ಕೇವಲ ಫೋನ್ ಸ್ಕ್ರಾಲ್ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತಿಂಗಳಿಗೊಂದು ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕ ಅಥವಾ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಂಡು ಓದುವ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆರಂಭಿಸೋಣ. “ಲಾಭವಿಲ್ಲದ ವ್ಯಾಪಾರ ಕತ್ತೆ ಮೈ ಪರಚಿದಂಗೆ” ಎಂಬ ಕಟು ಸತ್ಯದ ಗಾದೆಯಿದೆ. ಭಾಷೆಯ ಉಳಿವಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೇವಲ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಲಾಭ-ನಷ್ಟವನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಾ ಕೂತರೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡದ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಬಳಿ, ಕನ್ನಡದ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ವ್ಯವಹರಿಸಿ.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು: ಸಾಂತ್ವನದ ಸ್ಪರ್ಶ ಮತ್ತು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಶಂಖನಾದ “ರಾಗ ನೆನಪಾದಾಗ ತಾಳ ಮರೆತು ಹೋಯಿತಂತೆ” ಎಂಬ ಹಿರಿಯರ ವಿಶಿಷ್ಟ ಮಾತಿದೆ. ಇಂದು ನಾವು ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ನ ನಾಗಾಲೋಟದ ‘ರಾಗ’ಕ್ಕೆ ಮಾರುಹೋಗಿ, ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೂಲ ‘ತಾಳ’ವಾದ ಕನ್ನಡವನ್ನೇ ಮರೆತು ತಡಕಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಜಿ. ಎಸ್. ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪನವರ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಕೇಳರಿಯದ ಈ ಆಳವಾದ ಸಾಲುಗಳು ಜಾಗೃತಿಯ ದಾರಿದೀಪವಾಗಬೇಕಿದೆ…
“ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಭಾಷೆಯಲ್ಲ ನನ್ನದು, ಅದು ತೆರೆದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಜನರ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ನಗುವಾಗಿ ಅರಳುವ ಬೆಳಕು.”
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕನ್ನಡಿಗನೇ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸವಾಲುಗಳ ನಡುವೆಯೂ ನಿನ್ನ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಆತಂಕ ಮೂಡಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ದೃತಿಗೆಡಬೇಡ, ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಗೆ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಬಿರುಗಾಳಿಯನ್ನು ತಡೆದು ನಿಂತ ಚೈತನ್ಯವಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಸಾಯುವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲ, ಅದು ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲಿನಂತೆ ಎಂದಿಗೂ ಬೆಚ್ಚಗಿರುವ ಸಾಂತ್ವನದ ತಾಣ. ನೀನು ಎಲ್ಲೇ ಇರು, ಎಷ್ಟೇ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳಿ, ನಿನ್ನ ಆಳದ ನೋವು-ನಲಿವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಕನ್ನಡಕ್ಕಿಂತ ಆಪ್ತವಾದ ಮಗದೊಂದು ಮಡಿಲು ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.
ಆದರೆ, ಪ್ರೀತಿಯ ಸೌಮ್ಯತೆಯ ಜೊತೆಗೇ ಇಂದಿನ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾವೊಂದು ಸಿಂಹಗರ್ಜನೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ! ನಮ್ಮ ಮೌನ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಾಗಬಾರದು. ಗ್ಯಾಜೆಟ್‌ಗಳ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ, ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯ ಅಲ್ಗಾರಿದಮ್‌ಗಳಲ್ಲಿ, ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಚೌಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯ ಹಕ್ಕನ್ನು ನಾವು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಕನ್ನಡದ ಉಳಿವು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಅಕ್ಷರಗಳ ಉಳಿವಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಉಸಿರಿನ, ನಮ್ಮ ಘನತೆಯ ಹೋರಾಟ. ಬನ್ನಿ, ಇಂದೇ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳೋಣ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲೂ ಕನ್ನಡದ ಹೆಮ್ಮರವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಾಪಾಡೋಣ!
ಲೇಖಕಿ ಜಯಶ್ರೀ ಜೆ ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ ಅವರು ಜನಮನಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಓದಲು ಈ ಲಿಂಕ್ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ..
