ಕಾರ್ಗಿಲ್ ವಿಜಯ ದಿನ… ಹಿಮಗಡ್ಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬರೆದ ರಕ್ತದ ಕಥೆ… ಯೋಧರಿಗೊಂದು ಸಲಾಮ್

ಹೃದಯದ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ ಪದಗಳು ಹೊರಬರುತ್ತಿದೆ. ಬರೆಯದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಇರಲಾರೆನೆಂದು ಕೈಗೆ ಪೆನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಗುಂಡುಗಳು ದೇಹಕ್ಕೆ ಹೊಕ್ಕಿತ್ತು, ಸೈನಿಕರ ದೇಹ ಭಾರತಮಾತೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿತ್ತು. ರಕ್ತದ ಕಲೆಗಳು ಹಿಮಗಡ್ಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಆವರಿಸಿತ್ತು. “ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ನಿಜವಾದ ಮರಣ” ಎಂಬ ನಾಮಧೇಯದೊಂದಿಗೆ ಕಾರ್ಗಿಲ್ ಯುದ್ಧ ಮುಗಿದಿತ್ತು.

ಜುಲೈ 26. ಈ ದಿನಾಂಕ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಾಲಲ್ಲ. ಇದು ಸಾವಿರಾರು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಹಿಮಚ್ಛಾದಿತ ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ, ಉಸಿರಾಡಲೂ ಕಷ್ಟಪಡುವ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಎದೆಯ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ರಕ್ತವನ್ನು ಈ ನೆಲಕ್ಕಾಗಿ ಚೆಲ್ಲಿದ ಯೋಧರ ನೆನಪಿನ ದಿನ. 1999ರ ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನೆದರೆ ಇಂದಿಗೂ ಎದೆ ಝಲ್ಲೆನ್ನುತ್ತದೆ. ಕಾರ್ಗಿಲ್ನ ಆ ಎತ್ತರದ, ಕಡಿದಾದ ಶಿಖರಗಳನ್ನು ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ನಮ್ಮ ಯೋಧರು ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹತ್ತಬೇಕಿತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಸಾವಿನ ಬಾಯಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುವ ಹೆಜ್ಜೆ. ಶತ್ರುಗಳು ಮೇಲಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು, ನಮ್ಮ ಹುಡುಗರು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ, ಮಂಜಿನಲ್ಲಿ, ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿದರು.

ಟೈಗರ್ ಹಿಲ್, ಟೊಲೊಲಿಂಗ್, ಪಾಯಿಂಟ್ 4875. ಈ ಹೆಸರುಗಳು ಇಂದು ಕೇವಲ ಭೂಪಟದ ಚುಕ್ಕೆಗಳಲ್ಲ, ಅವು ಧೈರ್ಯದ ಸ್ಮಾರಕಗಳು. ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ವಿಕ್ರಮ್ ಬಾತ್ರಾ ಅವರ “ಯೇ ದಿಲ್ ಮಾಂಗೇ ಮೋರ್” ಎಂಬ ಆ ಒಂದೇ ಮಾತು ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರತಿ ಭಾರತೀಯನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಅನುರಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ಟೈಗರ್ ಹಿಲ್ ಗೆಲ್ಲಿಸಿಕೊಟ್ಟು, ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಈ ಮಣ್ಣಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಗ್ರೆನೇಡಿಯರ್ ಯೋಗೇಂದ್ರ ಸಿಂಗ್ ಯಾದವ್ ಅವರು ಟೈಗರ್ ಹಿಲ್ನ ಕಡಿದಾದ ಬಂಡೆಯನ್ನು ಹತ್ತುತ್ತಾ, ದೇಹಕ್ಕೆ ಹಲವು ಗುಂಡುಗಳು ತಗುಲಿದರೂ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಶತ್ರುಗಳ ಬಂಕರ್ ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿದ ಕಥೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಮೈ ರೋಮಾಂಚನಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಮನೋಜ್ ಕುಮಾರ್ ಪಾಂಡೆ ಅವರು ಗುಂಡೇಟು ತಿಂದ ಮೇಲೂ ಬಂಕರ್‌ಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದರು. ಇವರೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬರೇ ಅಲ್ಲ, 527ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಯೋಧರು ಈ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹುತಾತ್ಮರಾದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಒಂದು ಮನೆಯ ಬೆಳಕು, ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಯ ಕಣ್ಣಿನ ಬೆಳಕು, ಒಂದು ಮಡದಿಯ ಸಿಂಧೂರ, ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಕನಸಿನ ಬಾಪು ಆಗಿದ್ದರು.

ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ, ಆ ತಾಯಂದಿರ ಮನಸ್ಸನ್ನು. ಮಗನನ್ನು ಗಡಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುವಾಗ ಅವರ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಭಯ ಮತ್ತು ಹೆಮ್ಮೆಯ ಭಾವನೆಗಳು ಮಿಶ್ರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವರ ಮಕ್ಕಳು ಮರಳಿ ಬಂದರು, ಕೆಲವರ ಮಕ್ಕಳು ತ್ರಿವರ್ಣ ಧ್ವಜದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಬಾತ್ರಾ ಅವರ ತಾಯಿ ಇಂದಿಗೂ ಮಗನ ಸಮವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಬರುತ್ತದೆ. ಆ ತಾಯಂದಿರ ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ದುಃಖ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ತಲೆ ಬಗ್ಗಿಸುವ ನೋವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ “ನನ್ನ ಮಗ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ” ಎಂಬ ಎತ್ತರದ ಹೆಮ್ಮೆ ಇತ್ತು.

ನಾವಿಂದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಆ ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ಕೊಟ್ಟ ಆ ಯುವಕರು. ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಕನಸುಗಳಿದ್ದವು, ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರಿದ್ದರು, ಬದುಕುವ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ಒಬ್ಬ ಯೋಧ ಮದುವೆಗೆ ಕೆಲವೇ ವಾರಗಳಿದ್ದಾಗ ಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮರಳಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಯುವ ಸೈನಿಕ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ನೋಡುವ ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದ, ಆದರೆ ಆ ಕನಸು ಈಡೇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ದೇಶವನ್ನು ತಮಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಂಡರು.

ಕಾರ್ಗಿಲ್ ವಿಜಯ ದಿನ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಫ್ಲೆಕ್ಸ್ ಹಾಕುವುದು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೋಸ್ಟ್ ಹಾಕುವುದಲ್ಲ. ಈ ದಿನ ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುವುದು, ನಾವು ಪಡೆದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಸುರಕ್ಷತೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು. ಪ್ರತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನ, ಪ್ರತಿ ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ, ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ದಿನವೂ ಈ ಯೋಧರ ಋಣದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಆ ಯೋಧರನ್ನು, ಅವರ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ನೆನೆಯೋಣ. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಯುದ್ಧ ವಿಧವೆಯರಿಗೆ, ಯೋಧರ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಕೈಜೋಡಿಸೋಣ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಈ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳೋಣ, ಅವರೂ ಈ ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುವಂತೆ ಬೆಳೆಯಲಿ.

ಜೈ ಹಿಂದ್! ಆ ಎಲ್ಲಾ ಅಮರ ಯೋಧರಿಗೆ ಶಿರಬಾಗಿ ನಮಿಸೋಣ. ಅವರ ತ್ಯಾಗ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿರಲಿ.

ಅಮ್ಮ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ದೂರ..?   ಇದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಲ್ಲದ ಕೊಡಗಿನ ಕುಗ್ರಾಮಗಳ ಕಣ್ಣೀರ ಕಥೆ!