ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಎಷ್ಟೋ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳು, ವೈದ್ಯರು, ಸಮಾಜದ ಉತ್ತಮ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ಬಹಳ ವರುಷಗಳ ಕಾಲ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿ ದುಡಿದು, ಸತ್ಯದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ನನ್ನ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. –ಸಂತೋಷ್ ಕುಮಾರ್ ತಂಗವೇಲು
ಇಂದು ಆಷಾಢ ಪೂರ್ಣಿಮೆ ಗುರುಪೂರ್ಣಿಮೆ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರ ತನ್ನ ಪೂರ್ಣ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ನನ್ನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ನೆನಪುಗಳು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಬರುತ್ತಿವೆ. ಇಂದು ನಾನು ಯಾವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೇನೋ, ಆ ಜಾಗ ನನ್ನದೊಬ್ಬನದೇ ಶ್ರಮದಿಂದ ಬಂದದ್ದಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರ ಬೆರಳು ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದಿತ್ತು. ಆ ಬೆರಳುಗಳಿಗೆ ನಾನೀಗ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು.
ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯ ಮೊದಲ ದಿನ. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಒಪ್ಪದೆ ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಸೀರೆಯ ತುದಿ, ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಬೆರಳು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಅಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಮ್ಮ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸುತ್ತಾ “ಅಳಬೇಡ ಮಗ” ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಪ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಬಿಗಿ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅವರ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹನಿ ನೀರು ಇತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಇಂದೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಆಗ ಒಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಒಂದು ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಇಟ್ಟು, ತಲೆ ನೇವರಿಸಿ, “ಒಳಗೆ ಬಾ ಮಗು, ನಿನಗಾಗಿ ಒಳೊಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರಗಳಿವೆ” ಎಂದಿದ್ದರು. ಆ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ರುಚಿ ಇಂದೂ ನಾಲಿಗೆಯ ಮೇಲಿದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಎದೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದು ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ಪರ್ಶ. ಗುರು ಎಂದರೆ ಏನೆಂಬ ಪಾಠ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಆ ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ ಕಲಿತೆ. ಇಂದು ಆ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿದ್ದಾರೋ ದೇವರ ಬಳಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂದು ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಆ ಜೀವಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಇನ್ನೊಂದು ನೆನಪು. ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯ ಗಣಿತದ ಶಿಕ್ಷಕರು. ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಿದರೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ತರಗತಿಯ ಮುಂದೆ ನಾನು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಒಂದೇ ಒಂದು ಬಾರಿಯೂ ಕೋಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ತರಗತಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಕರೆದು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕುಳಿತು ಆ ಒಂದೇ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಿದರು. ಅವರ ಸ್ವಂತ ಸಮಯವನ್ನು ನನಗಾಗಿ ಬಳಸಿದರು.
ಆ ದಿನ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು, ನಿಜವಾದ ಗುರು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಪಾಠ ಹೇಳುವವನಲ್ಲ, ಶಿಷ್ಯ ಸೋಲದ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವನು. ಇಂದು ಒಂದು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಸಂಕೀರ್ಣ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುವಾಗ, ಅವರ ಆ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನೇ ನಾನೂ ನನ್ನೊಳಗೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಆದರೆ ಗುರು ಎಂದರೆ ಬರೀ ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಕ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿ ತಿರುವಿನಲ್ಲೂ ನಮಗೆ ಗುರುಗಳು ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಗುರು ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ. ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿಸುವಾಗ ಜೊತೆಗೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ಆ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಬೆಳಗಿನ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಗಂಜಿ ಮಾಡಿ ಕೊಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ ನೀತಿ ಕಥೆಗಳು, ಸೋತಾಗ “ಚಿಂತೆ ಬಿಡು ಮಗ, ನಾಳೆ ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ” ಎಂದು ತಲೆ ಸವರಿ ಕೊಟ್ಟ ಧೈರ್ಯ. ಇವೆಲ್ಲಾ ಯಾವ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲೂ ಸಿಗದ ಪಾಠಗಳು.
ಅಮ್ಮಎಂಬ ಗುರುವಿಗೆ ಸಮಾನ ಗುರು ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಲ್ಲ. ಆಕೆಯ ಪಾಠಶಾಲೆ ಅಡುಗೆಮನೆಯಾಗಿತ್ತು, ಆಕೆಯ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕ ಅವಳ ಸ್ವಂತ ಜೀವನವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ತುತ್ತು ಅನ್ನವನ್ನೂ ಕಡಿಮೆ ತಿಂದು ನನ್ನ ತಟ್ಟೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಬಡಿಸಿದ ಆ ತ್ಯಾಗ, ನನ್ನ ಜ್ವರಕ್ಕೆ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಎದ್ದು ಕುಳಿತು ಹಣೆಗೆ ಒದ್ದೆ ಬಟ್ಟೆ ಇಟ್ಟ ಆ ಪ್ರೀತಿ, ಇವು ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಇವು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿವೆ.
ಅಮ್ಮನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾಗರ, ಅಪ್ಪ ಶಿಸ್ತಿನ ಬೆಟ್ಟ. ಅಮ್ಮ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿಸಿದರೆ, ಅಪ್ಪ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಕಲಿಸಿದವರು. ಬಹುತೇಕ ತಂದೆಯರು ಹಾಗೇ, ಒಳಗೆ ಸಾಗರದಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೊರಗೆ ಬಂಡೆಯಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. ಶಾಲೆಯ ಫೀಸ್ ಕಟ್ಟುವ ದಿನ ಬಂದಾಗ ಅಪ್ಪ ಎಷ್ಟೋ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಹಣವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮಗನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಬೇಸರ ಬರಬಾರದು ಎಂಬ ಒಂದೇ ಚಿಂತೆ.
ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಸಾಲ ಕೇಳಿ, ತಲೆ ಬಗ್ಗಿಸಿ ನಿಂತು ನನ್ನ ಫೀಸ್ ಕಟ್ಟಿ ಬಂದಾಗ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ದಣಿವಿತ್ತು, ಆದರೆ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಮಾತು, “ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದು ಮಗ.” ಆ ಒಂದು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ತ್ಯಾಗ ಅಡಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಆಗ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ದೊಡ್ಡವನಾಗಿ, ಸ್ವತಃ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಭಾರ ಹೊತ್ತಾಗ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿದೆ, ಅಪ್ಪ ಅಂದು ಎಷ್ಟು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಭಾರವನ್ನು ಒಬ್ಬರೇ ಹೊತ್ತಿದ್ದರೆಂದು.
ಅಪ್ಪ ಎಂದೂ “ನಾನು ನಿನ್ನ ಗುರು” ಎಂದು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. “ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದೂ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಎದ್ದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ಆ ಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿತ್ತು. ಸಂಜೆ ದಣಿದು ಬಂದು ಜೇಬಿನಿಂದ ಒಂದು ಚಾಕೊಲೇಟ್ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ಕೈಗಿಟ್ಟ ಆ ನೀರವ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ ಪಾಠವಿತ್ತು. ನನ್ನ ಮೊದಲ ಸೋಲಿನ ದಿನ, ಅಳುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅಪ್ಪ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಬರೀ ನನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತರು.
ಆ ಮೌನ ಸಾವಿರ ಪದಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡಿತು. “ಬೀಳುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಬಿದ್ದು ಎದ್ದೇಳದಿರುವುದು ತಪ್ಪು” ಎಂಬ ಪಾಠ ಆ ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಎದೆಗಿಳಿಯಿತು. ಇಂದು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ, ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಎದ್ದಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಎದ್ದಾಗಲೂ ಅಪ್ಪನ ಆ ಕೈಯ ಭಾರ ನನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೂ ಇದೆ.
ವೃತ್ತಿಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದೊಂದು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಪ್ರತಿ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಜೊತೆ ನಡೆದ, ನನ್ನ ಕೈ ಬಿಡದೆ ಹಿಡಿದ ಒಂದು ಜೀವವಿದೆ. ಅವಳೇ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ. ವೃತ್ತಿ ಜೀವನ ಎಂಬ ಪದ ಬಂದಾಗ ಮೊದಲು ನೆನಪಾಗುವುದು ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳು, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು, ಗ್ರಾಹಕರು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಗುರು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಜೊತೆಗಾತಿಯೇ. ಆಕೆ ನನ್ನ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಸಂಬಳ ನಿರ್ಧರಿಸಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ದಿನದ ನನ್ನ ಶ್ರಮದ ಹಿಂದೆ ಅವರ ನೆನಪುಗಳಿವೆ.
ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಿಂದ ದಣಿದು, ಈ ಎಲ್ಲಾ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಭಾರ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಹೊರಬಲ್ಲೆ ಎಂದು ಎದೆಯ ಒಳಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಒಡಕು ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಅವಳು ಒಂದು ಕಪ್ ಚಹಾ ತಂದು ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಳು. ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ, ಬರೀ ಕೈ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟಳು. ಆ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಪದಗಳಿತ್ತು. “ನಾನಿದ್ದೇನೆ” ಎಂಬ ಆ ಮೂಕ ಭರವಸೆ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ದಣಿವನ್ನೂ ಕರಗಿಸಿತು. ಆ ದಿನ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು, ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಿದರೂ, ಕೆಳಗೆ ಬೀಳದಂತೆ ಹಿಡಿದಿಡುವ ಆ ಒಂದು ಜೀವ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯೇ ಇಲ್ಲ.
ನನ್ನ ಪ್ರತಿ ತಪ್ಪನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿ ಮುಚ್ಚಿ ಪ್ರಶಂಸೆ ಮಾಡುವ ಜೀವವಲ್ಲ ಅವಳು. ತಪ್ಪಿದ್ದಾಗ ನೇರವಾಗಿ “ಇದು ಸರಿಯಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಸೋತಾಗ “ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸು” ಎಂದು ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತಾಳೆ. ಗೆದ್ದಾಗ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಆದರೆ ಆ ಸಂಭ್ರಮ ತಲೆಗೆ ಏರದಂತೆಯೂ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ದೊಡ್ಡ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಒಂದೇ ಮಾತು ನನ್ನ ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸಿದ ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭಗಳಿವೆ. ಆಕೆ “ನಾನು ನಿನ್ನ ಗುರು” ಎಂದು ಎಂದೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸತ್ಯ ಇಷ್ಟೇ, ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನೇನಾದರೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಆಕೆಯ ಪಾಲು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಿದೆ. ಜೀವನದ ಗುರುಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಆಪ್ತ ಗುರು ಆಕೆಯೇ.
ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕು. ಗುರುಗಳೆಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿಯೇ ಇರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಕಷ್ಟ, ಒಂದು ಸೋಲು, ಒಂದು ಮೋಸ, ಒಂದು ಬೇರ್ಪಡುವಿಕೆ ಸಹ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಗುರುಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿದ್ದವರೇ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಚೂರಿ ಹಾಕಿದ ಘಳಿಗೆಗಳಿವೆ. ಆ ದಿನ ಎದೆ ಒಡೆದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಒಡೆದ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಪಾಠ ಯಾವ ಪುಸ್ತಕವೂ ಕಲಿಸಲಾರದು. ಜನರನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕು, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದೇ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಬಾರದು, ಆದರೆ ಎಲ್ಲರ ಬಗ್ಗೆ ಕಟುವಾಗಬಾರದು ಎಂಬ ಆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಆ ಸೋಲುಗಳೇ ನನಗೆ ಕಲಿಸಿದವು. ಸೋಲು ಎಂಬ ಗುರುವಿಗೆ ಫೀಸ್ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು, ಆದರೆ ಆ ಪಾಠಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾಗದು.
ಇಂದಿನ ಈ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ದುಃಖವಿದೆ. ಗುರುವಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಆ ಗೌರವ ಇಂದು ಕರಗುತ್ತಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಶಿಷ್ಯರು ವಾಟ್ಸಪ್ ನಲ್ಲಿ ಟ್ರೋಲ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಗೂಗಲ್ ಇದ್ದರೆ ಗುರು ಬೇಡ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸತ್ಯ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಗೂಗಲ್ ನಿಮಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ, ಗುರು ನಿಮಗೆ ಜ್ಞಾನ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಈ ಎರಡರ ನಡುವಿನ ಆ ದೊಡ್ಡ ಅಂತರವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ನಾವು ಎಷ್ಟೋ ಅಮೂಲ್ಯವಾದದ್ದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಒಂದು ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಕಲಿಯುವ ಪಾಠಕ್ಕೂ, ಒಬ್ಬ ಗುರುವಿನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕಲಿಯುವ ಪಾಠಕ್ಕೂ ಎಷ್ಟೋ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ.
ಇಂದು ಗುರುಪೂರ್ಣಿಮೆಯ ದಿನ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲಾ ಗುರುಗಳಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ, ನನ್ನ ಕಾಲೇಜು ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಿಗೆ, ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿದ ಆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಜೀವನದ ಸಂಗಾತಿಗೆ, ಪುಸ್ತಕಗಳ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಎದೆ ತೆರೆದ ಲೇಖಕರಿಗೆ, ಕಷ್ಟಗಳ ಮೂಲಕ ನನ್ನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿದ ಜೀವನಕ್ಕೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಆಳವಾಗಿ, ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ.
ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಲಿತದ್ದೆಲ್ಲದರ ಮೊದಲ ಅಕ್ಷರ ಅಮ್ಮನ ಒಡಲಲ್ಲಿ ಬರೆದಿತ್ತು, ಅದರ ಮೇಲಿನ ರೇಖೆ ಅಪ್ಪನ ಬೆವರಿನಿಂದ ಎಳೆದದ್ದು. ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಇಲ್ಲದೆ ಈ ಸಂತೋಷ್ ಕುಮಾರ್ ಎಂಬ ಜೀವ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಇರುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದೂ ನಿಮ್ಮ ಆಶೀರ್ವಾದದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಇಂದು ಎದೆಯನ್ನು ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತಿದೆ.
ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಇಂದು ನನ್ನ ಎದೆಯಲ್ಲಿದೆ. ನಾನೂ ಒಂದು ದಿನ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಗುರುವಾಗಬಲ್ಲೆನೇ? ನನ್ನ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಅವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೀಪ ಹಚ್ಚಬಲ್ಲೆನೇ? ಗುರುಗಳಿಂದ ನಾವು ಪಡೆದದ್ದನ್ನು ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆ ಸಾಲ ತೀರುತ್ತದೆ. ಈ ವರ್ಷ ನನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪ ಅದೇ. ಗುರುವಿನ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹಂಚುವುದು. ಗುರುವಿಲ್ಲದ ಬದುಕು ದೀಪವಿಲ್ಲದ ಮನೆಯಂತೆ. ಆ ದೀಪವನ್ನು ಹಚ್ಚಿಟ್ಟ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಇಂದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ನಮಸ್ಕಾರ.. ಗುರುಪೂರ್ಣಿಮೆಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು
